Yol Uzundu Hikayem İse Henüz Başlıyordu

Bir vazgeçişe kilitlendim ama kendimden değil:

Kendimle iştigaldim mademki bir ömür ve işte yeltendiğim huzur ve hüzün odaklı bir hemhal.

Muktedir olana inancım tam kendimdense geriye kalan bir torba şiir ve ukde.

Makul olanla hasbıhal etsem de olmayan ve yetinmeyene söylendim aslında kendimden öte kimsesizliği değil mi ki öğrendim…

Gel gör ki inanç ve umut iş birliğinde balon gibi sönen aşklara nasıl da söylendim içten içe ve dış dünyanın o sefil çeperinde doğan güne doğan ümide yeltendim yakın da durdum kendimi bildim bileli.

Yorgunluk biledi kalbimi bense bilemedim ne kadar güçlü kalabildiğimi gel gör ki hayat öğretti bana en çok da kendimi ve kendim olmayı.

Kandiller yandı.

Gök gürledi.

Kıyamet koptu.

Amma velakin insanlık kendine bir türlü gelemedi.

Gelen gidenden sordum hesabını ama kimse değil cevap vermek yeltenmedi bile bense yellenen rüzgâra sığındım aslında rüzgârın ta kendisi idim ve içime estim çok da üşüdüm.

İman gücüm büyük varlığım ise tek bir zerre ve içimde büyüyen bir dünya sanırsın ki sevgi zirvede:

Ama öyleydi işte olması gereken elbet sevgi en tepede:

Ama kimi böylesine sevebilirdim var mıydı bir bilen?

Akla zarar ama bendim sevilmeye layık o tek zerremle dünyayı fethetmem an meselesi ve gücüm Allah’tan.

Yenmiştim pek çok şeyi pek çok insanı düşmanımı.

Yermiştim çok acayip ama en çok da kendimi.

Yanmıştım nasıl da kor gibi çünkü ben aşka ve kendime sadıktım.

Aşk bir meziyet belki de yüreğe yapılan en büyük eziyet.

Aşikâr aşka âşıktım kendime uzak zaman zaman.

Yaftalarla sınanmıştım.

Yerilmiştim.

Yanılmıştım.

Yandaşım ise iç sesim ve melekler.

Yarılmıştım da ortadan ikiye.

Ne çok yanlış ne az sevgi.

Yağmuru tutulmuş yüreğin azadesi.

Yanıktım.

Ve kavruk.

Külliyen yalandı aşk… derlerdi de inanmazdım.

Yalan olan insandı gel gör ki hep de insana kanmıştım.

Andıkça atamı.

Dua ettikçe.

Ve de umudu saklı tuttukça.

Hayatın çeperi bir avuç rüya belki de.

En makul olanla en imkânsızın savaşı.

Renkler mucit idi madem bense gök kuşağı.

Ve sevdikçe büyüyen iç sesim ve hayal gücüm bir yanda tüm gerçekler.

Yanılmış olsam bile yanıltmamıştım ya bir kere en başta Rabbimi en başta kendimi…

Yol uzundu ve ilk adımımla başladım yolu kat etmeye.

Yüreğimi katledenlere inat.

Çünkü ben sevgiydim ve de sevgiye münhasır en çok da kendimi sevmeliydim…

Dedim ya: yol uzundu hikâyem ise henüz başlıyordu…