Sen Gel Benden Sor

Sen Gel Benden Sor

Gözlerinin içinde kaybolan o dünyayı,

Geceye dökülen ahı sen gel benden sor.

Aşkınla tutuşan bu viran sevdayı,

Alevde yanan günahı sen gel benden sor.

Vuslatı ararken gurbete düştüm,

Kendi yangınımda pişerek piştim.

Yıllarca ben senin peşinden koştum,

Kalbimdeki bu ahı sen gel benden sor.

Her dizede akseder adın hece hece,

Sensiz geçen her an, amansız bir gece.

Kader dedikleri bir gizemli bilmece,

Gönlümü yakan derdi sen gel benden sor.

Tebdîl eyler zaman, gençliğim solar,

Gözlerime her gün hüzünler dolar.

Aşkın sokağında geçmeyen yıllar,

Ecelden önceki son ahı sen gel benden sor.

Vuslatı ararken gurbete düştüm,

Kendi yangınımda pişerek piştim.

Yıllarca ben senin peşinden koştum,

Kalbimdeki bu kahrı sen gel benden sor.

Kırıldı mızrabım, sustu bağlama,

Aşkın deryasında dokunmadın yarama.

Çaresiz halime bakıp ağlama,

Gönlümdeki hasreti sen gel benden sor.

Gözümden süzülen hüznü, sitemi...

Rüzgârlar tebdil eder her bir yönünü,

Sanma ki unutur bu gönül dünü.

Kapanır ansızın ömrün son günü,

Son nefeste çıkan o ahı sen gel benden sor.

Elli yıl sırtımda taşıdım ahı,

Gözümden süzülen yaşı benden sor.

Geceye tebdil olan her bir sabahı,

Yüreğe bastığım taşı benden sor.

Vefasız sanırdım gurbette seni,

Yıllarca yandırdı bu sitem beni.

Kaderin ördüğü çetin ağını,

Ruhumu kavuran kışı benden sor.

Akseden sesimdi dağlar feryadı,

Ne gençliğim kaldı ne aşkın tadı.

Sonunda çıktı bak mektubun adı,

Dostun attığı o taşı benden sor.

Kul Mehmet der artık kapandı defter,

Helal olsun hakkım, kalmadı keder.

Toprağa varınca bu çile biter,

Gözümde kurumuş yaşı benden sor

Mehmet Aluç-Kul Mehmet