Aklımın Kıvrımlarında

Aklımın Kıvrımlarında

Aklımın kıvrımlarında gezinir durur

Gecenin sessizliği.

Bir lambanın sarı ışığı düşer

Kaldırım taşlarının ıslaklığına.

Ne yönü belli rüzgârın

Ne de nereye savuracağı içimdeki yaprakları.

Zamansız bir yolculuk bu,

Adımlarım kendi ritmini arar durur

Karanlığın bağrında.

Sessizce çekildi sular kıyıdan,

Geride sadece yosun kokusu ve çakıl taşları.

Ufukta birikiyor bulutlar,

Gri ile mavinin bittiği yerde

Bir martı süzülüyor yalnızlığa doğru.

Toprak içiyor ilk damlayı,

İçimdeki tozlu raflar temizleniyor birdenbire.

Pencerelerden taşan ışıklar

Birer birer sönüyor caddelerde.

Gece, kendi örtüsünü çekerken şehrin üstüne,

Sokak lambaları fısıldaşır durur.

Bir adım daha atıyorum hiç bilmediğim bir sokağa,

Gölgem uzuyor duvar boyunca.

Ne bir acelem var yetişecek,

Ne de geride bıraktığım bir iz.

Eski bir kapının gıcırtısında saklı

Geçip giden yılların yankısı.

Ahşabın dokusunda geziniyor parmaklarım,

Her çizgi bir hikâye anlatıyor

Sessizliğin dilinde.

Gökyüzü rengini değiştirirken ağırca,

Gölgeler uzuyor bahçedeki çınarın altında.

Zaman, parmaklarımın arasından süzülen

İnce bir kum tanesi gibi.

Bir fırtına kopar bazen

Sakin görünen suların dibinde.

Dalgalar vurur içimdeki kıyılara,

Köpükler birikir yalnızlığın eşiğinde.

Sonra bir sessizlik çöker aniden,

Durulur çalkantılı fikirler.

Ufukta beliren ince bir çizgi gibi

Yeniden doğar umut

Mavi bir sabahın koynunda.

Sokaklar boşalmış,

Yalnızca rüzgârın ıslığı duyuluyor

Dar sokak aralarında.

Cebimde kırık bir düş,

Zihnimde kelebek kanadı kadar narin sözcükler.

Yürüyorum kendi izimi süren bir seyyah gibi,

Gece biterken

İlk ışıklar dokunuyor şehrin alnına.

Mehmet Aluç