Gecenin Kuytusunda Bir Yankı

Yazarken dolup taşanlardan, dolup taşarken yazanlardan geliyorum. Kalemimin mürekkebi gecenin kuytusunda amaçsızca kol gezerken ben cümlelerimi yine övgü çamaşırlarının arasında beyazlarına imtina yıkıyorum. Ah! Elceğizlerimle. Sonra ütü basıyorum. Kırışık duygularımın, karışık deryasında ayrılığı foşurt! dökerken gecenin dilberayı, duygusal açlığımın manevi oğlu aşermelerimin hesabını yine kimden sormam gerektiğini bilmiyorum. Sorgularım ödem yaptı. Nietzsche neticede unutulup gitti. Şimdi ben ne etcem? Felsefemin tünelinden tiner içen ve gençliğini bir sevda uğruna kaybeden reenkarne ruhum geçip bu gecenin de sıvama çalışmasına gereksiz markajıyla bir daha dolmayan gözlerimi de ilave ederek beni bana seyrettirdi. Ben bilmem ki bunca cümleyi kime söylesem? Kalbi karşılar bir merhabası yok ki sevdiğimin; sevdiğimin merhabası yok. Hangi özneyi yükleminden ayırıp bu kez de ben katili olsam aşkların? Ben ayrılık dilini kalemin ucundan yazar, kalbimin kadim silgisiyle silerim. Bakma sen bana.

Özgün, Alicengiz oyunlarıyla her sabah bir yapaylığın koynunda uyandığını sananlar kulübünde damlaya damlaya göl oluyor şimdiki aşklar. Birine ağlarken ötekine su dolduruyor elleriyle, sözde çok seven…

Ben bu yalan düzenin bir parçası olamam. Bir sevmeyi bilirim, bir de anamın ak sütü gibi sağılan acılı gecelerimin koynundaki o derin iç çekişlerimi… Siz bana ulaşamazsınız. Divanü Lugati’t-Türk yazmışım gibi bakıyorsunuz her defasında ve ben halbuki sadece seviyorum: pervasızca. Eril ve dişil manyetik savaşlarda tutkumu bir size harcatıyorum demek. Yerde bile bulamayacağınız bozuk paranın değerinden devalüasyona uğruyor alfabe. Hep mi hep devriğim? Beni siz anlayamazsınız.

Ben de sizin gibi sevemem. Öyleyse bu gece de uzaktan birbirimize bakacağız.

Zülal’in saçları perçem olacak, Ay’ın sessizliğinde ben bir Nedim gölge.

Uyumaya giderken aklım, röflesi sabah olacak. Bir daha ve bir daha gerçekten umuda uyanmanın…

Kelimelerim çok uzar, kesmeyin canım saçlarını…

Dilara AKSOY