Yaşarken Ölür mü İnsan

Yaşarken ölür mü insan, susarken için için. 

Gülüşünde kış saklayıp ağlarken sessizce,

Bir ömür yük taşır da yorulmaz mi yüreği,

Kendi evinde yabancı, kendi ruhuna sürgün biri. 

İnsan en çok sevdiğinden kırılırmış meğer,

Bir damla yaş içinde koca bir ömür geçer. 

Kimse duymaz gecelerin göğsünde kopan feryadı. 

Gündüz yüzünde gülüş, gece kalbinde matem adı. 

Yaşarken ölür mü insan, umutları gömülünce.

Bir daha bahar gelmez sanıp dalları bükülünce.

Her kapıyı çalıp da merhamet bulamayınca.

Kendi gözyaşına bile sığınacak yeri olmadığında.

Ben ölümü bilmem ama bilirim suskunluğu,

İçime gömdüğüm çığlığın bitmeyen yorgunluğu ,

Bazen bir kalp atar da içinde hayat kalmaz. 

Bazen insan yaşar da kendine bile ulaşamaz.  

Yaşarken ölür mü insan? Belki ölmek değildir.

Her gün biraz daha susup kendinden gitmektir.

Bir umut için bekleyip bin hayalden vazgeçmektir.

Kimseye belli etmeden her gece yeniden tükenmektir.

Ve bir gün dönüp bakar insan, ömrü geçmiş ardında.

Ne gençliği kalmıştır avuçlarında ne huzuru yanında. 

Bir tek yarım kalmış düşler, birde dinmeyen sızı.

Bir zamanlar çocuk olan o yüreğin izi...