Kahirede Biraz Daha Kalmak

Kahire’de Biraz Daha Kalmak

Kahire’de sabah oluyordu. Eski binanın üst katında, perdeden sızan o pürüzsüz sabah sarılığı odanın duvarlarına vuruyordu. Dışarıda, çölün sıcağını ve ağır tozunu üstünde taşıyan o devasa, sarımsı bloklar uyanan şehrin gürültüsüyle sarsılmaya başlamıştı.

Kız başını göğsüme koymuştu, parmaklarım saçlarındaydı. Konuşmuyorduk. Bazen bir insanın yanında susabilmek, anlatabileceğin her şeyden daha ağır ve daha gerçek hissettirir. İçimde öyle bir derinlik, öyle tuhaf bir huzur vardı ki... Amansız bir huzursuzlukla beslenen, gitme vakti yaklaştıkça daha da keskinleşen dondurucu bir huzur. O sabah sarılığının içinde kaybolup zamanı durdurmak, başka hiçbir yere gitmemek istiyordum.

Sonra İstanbul geldi aklıma.

Bir anda değil; uzaktan gelen soğuk, sarsıcı bir uyarı gibi. Orada beni bekleyen işler, üzerime yıkılan sorumluluklar ve yaşamak zorunda olduğum o kaçınılmaz hayat vardı. Bu kız benimle oraya gelemezdi; onun kökleri bu sarı binaların harcındaydı, benimkilerse İstanbul’un gürültüsünde ve gri taşlarında.

Zihnimin içindeki o kırbaç gibi ses baskı yapıyordu: "Yeter bu kadar. Kalk ve kendi dünyana dön."

İşte geç kalmışlık tam olarak buydu. Geçmişte kaçırılmış bir şeyin pişmanlığı değil; ilk defa ait hissettiğin, sığınabileceğin o saf huzuru bulduğunda, zorunlu hayatının kapıda dikilip seni geri çağırıyor olmasıydı. Bulduğun o güzelliğe geç kalmanın, iki ayrı dünyanın tam ortasında yırtılarak sıkışıp kalmanın acı verici ağırlığıydı.

Ayağa kalkıp giyinirken odaya son kez baktım. Güneş odayı tamamen kaplamıştı. Kız arkamdan baktı, bir şey söylemedi. Bazı anların güzelliği, onları uzatamayacağını bilerek yaşamanın o çaresiz kabullenişindeydi.

Kapıdan çıktığımda Kahire’nin o dumanlı, sarı sıcağı yüzüme vurdu. Yoluma devam ettim. İstanbul beni bekliyordu.

Ve ben, o kaçınılmaz çarkın içine doğru yürürken; ruhumu, o sabah ışığıyla dolmuş odada, bir kızın saçlarının arasında biraz daha kalırken bıraktım.