Yenilgi

Gözlüklerini çıkarıp etrafına masumca bakındı. Kravatını gevşetip siyah ceketinin ceplerini yavaşça karıştırdı ve dolma kalemiyle önündeki müsvedde kâğıtlara bir şeyler karaladı. Aklı hep başka yerlerdeydi.

Yardımcısı kulağına fısıldadı:

— Efendim, kötü bir durum mu var?

— Yok, dedi ama gözleri doldu.

Bir yanında yardımcısı, diğer yanında sekreteri, muhasebe müdürü ve avukatı, etrafında ise iki koruması vardı. Sayılı iş adamlarından biriydi ve o ihaleyi alması an meselesiydi. Oradakiler, iki dudağının arasından çıkacak ya "Uygundur." ya da "Uygun değildir." sözünü bekliyordu.

Başını öne eğdi ve dakikalarca hiç kimseyle konuşmadı. Koca toplantı salonu ona dar geliyor, anıları ise yüreğine ağır geliyordu. Nereden bilecekti ki hayat, en beklemediği anda ve en sevdikleri üzerinden ondan intikamını alacak...

Toplantı bitti ama onun iç dünyasındaki çalkantılar dinmedi. Acınacak hâldeydi, yavrusunu kaybetmiş bir geyik misali.

Yardımcısı yanına yaklaştı:

— Efendim, doktor çağırayım mı?

— İyiyim, gerek yok.

— Sizi yalınıza mı götürelim, yoksa kaldığınız otele mi?

— Otele gidip yalnız kalmak istiyorum. Telefonlarımı kapatacağım. Acil bir durum olursa nerede olduğumu biliyorsun.

Yardımcısı sormadan edemedi:

— Bu ihaleyi neden almadınız?

— Yenildim, dedi.

Ardından başını yardımcısının omzuna koydu.

— O iş adamının yanındaki kadının kim olduğunu biliyor musun? Eski sevgilimdi...