Kadraj

Fotoğraflarında

aile sofralarını,

  sevdiği, sevinci,

yiyemediği,... 

                        Sevdiği lezetleri

      sahip olamadığı,

tarif edemediği

şeyler…

Durağan olmayan,

  aynı kalmayanları

    ve değişmeyen şeyleri…

  Yetiştiremediği,

Yetişemediği

     yakalayamadığı,

      unutamadığı şeylerin…

Tahmin edemediği,

  kavrayamadığı,

    anlayamadığı şeyleri

Zamanın geride bıraktıklarını

      resmediyor.

Kucaklayamadığı,

  bozamadığı,

    kınayamadığı şeyleri…

  Kınadığı şeyler…

Geceleri onu uykusuz bırakan,

  hatırlamadığı…

    anne sevgisini,

      babanın sırrını…

        eski kapıları,

          yeni kapıları…

Ağacın ağaç gibi,

  suyun su gibi olmasını,

    çocuğun çocuk,

      ihtiyarın ihtiyar oluşunu…

Ve kimi renklendiremediği…

    kan ve gözyaşı sokakları,

      küf ve acı kokan

        sosyal konutları…

Şarkı söyleyemediği,

  neşelendiremediği şeyleri,

    çalamadığı enstrümanları…

Düğün çalgıcılarını…

  müzisyenlerin

    neşesini…

Fotoğraf çektirmeyi sevmeyen

  kimi insanlar…

    Özellikle toplu fotoğraflarda

      yalnızlıklarının

        ele verileceği kaygısı…

Fotoğraflar gökyüzü gibi,

  dört mevsim…

İnsan

        dört mevsim

Tanımlanmamış olan,

  tanımlanmamış bir şekilde

    çekiciliğin fotoğrafları kalıyor…