Aslına Rücû

Sokakları yıpratan çocuksu mutluluk tıkırtısı kapıları çalıyor.

Gürültüler kalabalıktan kopup, sükuneti parçalıyor.

Bulutlar yarasından ağlıyor, susmak bilmeyen ısrarcılara

Ve ben hepsini bir yalnızlık ezgisine sığdırıp ıslık çaldım acılara

Sonra kendimi aşıp, kentimi izlemeye yönlendirildim.

Sokaktan geçen çengilerde susuverdi dilim,

Kıvılcım harlayan ruhlar, ateş söndürdü.

Pencereler kapandı, perdeler örtündü, 

Ufacık evin içinde kocaman bir odada kendimle başbaşa.

Zihnimle, gönlüm arasında bitmeyen bir kargaşa

Bende doğup, beni hiçe sayan dert ki benden aşan.

Anlayamıyorum, zihnim mi yoksa gönlüm mü bu taşlaşan.

Aynı surette ama birbirine hiç benzemeyen iki ayrı adam.

Bir bedende yaşanırmış, ayrı kalıp aynı kalmadan.

Ve mekân küçülüyor gözümün alabildiğinden, kalabildiğince

Görürken, görmediklerimi görebiliyorum olabildiğince

Sesler yoğunlaşıyor, sessizlik derinleşince 

Ve ruhum alevleniyor, bedenim serinleşince 

Sanki yırtılıyor yaşamak orta yerinden

Ve bir el uzanıp tutuveriyor elimden

Gitmeye bir el uzanıyor, kalmaya bir el uzanıyor.

İnsan çelişkiler arasında yaşamaktan usanıyor.

Sonra riya, kârlı bir servet misali elleri ceplere bağlıyor.

Ve hevessizlik artıyor refah düzeyinde, insan kazansa da kaybetse de ağlıyor.

Dertten göbeği çatladı yaşamanın

İflas bayrağı tadını aldı yaşarmanın 

Bu yağmur rahmetten ki temizleniyor duygular.

Toprak suyunu çekti, yerleşti makama insan, iyi uykular...