Kasım Pası

Kasım Pası...

Yalnızlar şehrindeyim yalnızlar şehri derin.

Cansızlar gibiyim, kan sızlar serin

Bir ben varım içinde bir de bildiklerim.

Ne denli bir savaş bu, kaybettim beni.

Sonra bir bilinmedik kendini ayana vurdu

Yalnızlığım çoğaldı, kalabalık kuruldu

Ne kadar bire insem, bir o kadar çoğuldum.

Meğerse bu yalnızlık, kalabalığın yurdu.

Silindi yağmurun altında kalan pasım

Biraz da benim var şimdi ağlayasım.

Yeterince doldum hüzün, gözümde yaşım hazır

Kırıldı gönül camı ve geldi yine Kasım.

Burukluğun doğurduğu, doğru bulunduğu

Yanlış bedene kurulmuştu, çektim ordan ruhu 

Bir incenin üstünde çizgilerle boğuk

Mazeretim, nezaretten haz etmeyen buğu 

Hapisim, habisi duyguların ardında

Yumruklarım et ördü metanetin gardında

Dövüldükçe övüldüm, güçlülük standında 

Yenildi art niyetim, kalp ringimin dartında.

Uzansa ömrüm yine parmaklığı aşmaz.

Yolun yarısına beş adım var ve hiçbir adım şaşmaz.

Mezarlıkla, nezarete çiçek getirmek ne saçma.

Düşünceler üşürkene, burada çiçek açmaz.

Tufan Aslan