Ana Olan Baba

Üç oğlan bir kız İle boynu bükük kalmışım

Ananızdan bu yükü emaneten almışım

O gidince artık ben karanlığa dalmışım

Hem ana hem de baba  olmadım mı ey oğul?

Ne kadar da çok sevdim o talihsiz kadını

Sevda İle yazmışım yüreğime adını

Genç yaşımda tatmışım her acının tadını

Her adımda bir kahır bulmadım mı ey oğul? 

Öksüzlüğün derdini sizinle bile çektim

Şu çileli yüreğe her lahza çile ektim

Daha gençlik yaşımda yaşamaktan da bıktım

Gam yüklü mirasını almadım mı ey oğul?

 Yel esti kırdı toptan kanadımı kolumu

Birer birer soldurdu bağda açan gülümü

Bilemedim yağan ne  yağmur mudur dolu mu?

Sizin  için sellere dalmadım mı ey oğul?

Ananın sevgisine eklenmez başka sevgi

El kızı gelse bile göstermez size ilgi

Hangi kadın olur ki ilk aşkımın bir dengi

Evlilikten hep geri kalmadım mı ey oğul?

Yıllar geçti büyüttüm kahrınızı çekerek

Her zorluğun üstüne gözyaşımı dökerek

Talihim böyle deyip omuzlarım çökerek

Yolunuza can feda kılmadım mı ey oğul. 

Şimdi geldim ömrümün şu ahir zamanına

Ölürsem beni gömün ananızın yanına

Kavuşsun yıllar sonra bu aşık cananına

Ölüm beni bulacak bilmedim mi ey oğul? 

Nuri Baş

Şiirin hikayesi: Rahmetli babamın amcasının genç yaşta ağır bir hastalıktan dolayı eşi öldü. O günün şartlarında hastalığın ne olduğunu kimse bilemedi. 

Eşi ölünce dört çocukla ortada kaldı. 

Evlenmedi, o dört çocuğuna bazan baba her zaman da ana oldu ve onları binbir çile ve sıkıntı içinde büyüttü. Kendisi, kızı ve büyük oğlu öldü, diğerleri yaşıyorlar. 

Bu şiir O’nun O fedakar babanın , hatırasına ithafen yazılmıştır.