Yeni Macera Edebiyat Evi Gazze Yollarında 1

Edebiyat Evi, memleketin dört bir yanından şiir sevdalılarını bir araya getiren, kimi zaman gönülleri birleştiren, kimi zaman da şairleri atışma ve hiciv şiirleri ile birbirine düşüren ama dostluk ve kardeşliğin asla bozulmadığı, bunu bozmak isteyenlerin ise burada barınamadıkları  bir edebiyat sitesiydi.

Sitenin müdavimleri arasında emekli tarih öğretmeni Sami Hoca ki aynı zamanda sitenin editörüydü ,  şampiyonluğuyla övünmeyi seven dünya ve Avrupa vücut  şampiyonu Şampiyon Baki, emekli mühendis Nuri Hoca, eğitimci ve şair Mehmet Fikret -ki O da editördü-hazırcevaplığıyla tanınan Ahmet Zeytinci, öğretmenliğe devam eden Murat Hoca ve denizcilik tecrübesiyle nam salmış Çerkezoğlu Murat Reis vardı. Siteye altın üye olarak veya normal üye olarak kayıtlı binlerce şair ve yazar vardı. Sitenin sahibi Adem Bey de bu dost meclisinin bir parçasıydı.

Her birinin ayrı bir huyu, ayrı bir dünyası vardı.Sami Hoca, tarihî meseleleri anlatırken kendisini bir anda kürsüde ders veriyor gibi hisseder tenkit babında bir hata buldu mu kimsenin gözünün yaşına bakmazdı. Ama “yiğidi öldür hakkını yeme” derler tarih konusunda değme tarihçiler eline su dökemezlerdi. Her dediğini veya her yazdığını bir belgeye dayandırırdı. . Nuri Hoca, en duygusal şiirin içinde bile ölçü, hece, mana Türkçe  arardı. Mehmet Fikret, eğitimcilik ve araştırmacılıktan gelen titizliğiyle kelimelerin yerini değiştirir, bir virgülün eksikliği yüzünden şiiri yeniden yazardı.

Şampiyon Baki ise her zaman şampiyonluklarından bahseder, milli marşımızı dünyanın en ücra yerlerinde çaldırdığını, bayrağımızı dalgalandırdığını övünerek anlatırdı.  Ahmet Zeytinci' nin vazifesi de her yerde her konuşmada bir mizah unsuru bulup bir hayat dersi vermekti  

Murat Hoca, okulunda öğrencileriyle meşgul olduğu için siteye fazla giremez ama girdiğinde de kalburüstü şiir ve yorumlarıyla hemen kendisini belli ederdi.  Çerkezoğlu Murat Reis ise denizden, fırtınadan ve dalgalardan söz ederken diğerlerinin kendisini hayranlıkla dinlemesini beklerdi.

Bir akşam, sitenin sohbet bölümünde Gazze'den gelen haberler konuşuluyordu.

Televizyon ekranlarında yıkılmış evler, toz içinde kalmış çocuklar, yakınlarını arayan anneler ve bir zamanlar insanların yaşadığı sokakların enkazları vardı.

Sami Hoca uzun süre bu görüntülere baktı. Sonra klavyenin başına geçti.Bir makale paylaştı  

“Arkadaşlar,” diye yazdı, “tarihte nice milletler zulüm gördü. Nice insanlar yurtlarından edildi. Fakat insanlık, başkasının acısına seyirci kaldığı zaman kendi vicdanını da kaybetmeye başlar.”

Sami Hoca, makalesi şu cümle ile bitirdi:

“Arkadaşlar, insanın acısını yalnızca şiire konu etmesi yetmez. Elimizden geldiğince yardım etmek de insanlık borcumuzdur.”

Şampiyon Baki, yazıyı okur okumaz hemen cevabi bir yorum yazdı: 

“Ben varım hocam! Nerede bir mazlum varsa, Baki oradadır!”

Ahmet Zeytinci hemen Şampiyon ‘un yorumuna karşılık verdi:

“Baki ağabeyim,senin nerede olduğunu anlamak kolay. Gittiğin her yerde önce kendini tanıtıyorsun!”

Baki bu! altta kalır mı hiç? Hemen cevabı yapıştırdı:

“İnsan kendini tanıtmayacak da başkalarının onu tanıtmasını mı bekleyecek Ahmet kardeşim? Elbette ki önce kendisi tanıtacak”

Mehmet Fikret araya girdi:

“Arkadaşlar, mesele kendimizi tanıtmak değil, muhtaç ve masum o insanlara yardım ulaştırmak.”

Nuri Hoca da ciddi bir yorum yazdı:

“Yola çıkmadan önce organizasyonun güvenlik, lojistik ve hukuki boyutları incelenmelidir. Yardım malzemelerinin kayıtları eksiksiz tutulmalıdır.”

Ahmet Zeytinci'nin cevabı gecikmedi:

“Nuri Hoca, daha gemiye binmeden bizi üç komisyon, iki kurul ve bir denetleme heyetinden geçirdi. Helal olsun yani!”

Bu sırada Murat Hoca söz aldı:

“Arkadaşlar, hepimiz aynı amaç için bir araya geliyoruz. Birbirimizin sözünü kesmeden , birbirimizi tenkit ermeden , doğru bir şekilde karar verelim.”

Çerkezoğlu Murat Reis de nihayet ortaya çıktı:

“Deniz işini bana bırakın. Geminin dilinden anlarım. Dalgaların ne zaman konuşacağını bile bilirim.”

Ahmet Zeytinci sordu:

“Reis, dalgalar konuşunca ne diyorlar?”

“Tecrübeli denizciye çok şey söylerler.”

“Bana da bir şey söylüyorlar mı?”

“Sana söyledikleri belli: Sus da denizcileri dinle diyorlar.!”

Bu konuşma ve yazışmalardan sonra Edebiyat Evi olarak gönüllülerin içinden seçilen altı kişi vasıtasıyla toplumun her kesiminden tedarik edilen yardım malzemelerin Gazze’ye ulaştırılmasına karar verildi  

Hazırlıklar haftalarca sürdü.

Türkiye'deki yardım kuruluşlarıyla görüşüldü. İnsani yardım çalışmalarını organize eden uluslararası kuruluşların temsilcileriyle bağlantı kuruldu. Geminin taşıyacağı malzemeler, dağıtım planları, yol güvenliği ve gönüllülerin görevleri hakkında toplantılar yapıldı.

Toplanan yardımların arasında çocuk mamaları, bebek bezleri, temel gıda maddeleri, battaniyeler, hijyen malzemeleri ve sağlık kuruluşlarının ihtiyaç duyduğu çeşitli malzemeler bulunuyordu.

Edebiyat Evi adına yardım konvoyuna gönüllüler arasından kura İie seçilen bu altı kişi limanda buluştular. 

Sami Hoca'nın elinde küçük bir defter, Nuri Hoca'nın koltuğunun altında evrak dosyası, Mehmet Fikret'in çantasında hesap kayıtları vardı.

Baki spor çantasını yere bıraktı.

Ahmet Zeytinci çantaya baktı.

“Baki ağabey, sen buraya yardım götürmeye mi geldin,yoksa olimpiyatlara mı katılacaksın?”

“Kimbilir bakarsın bir yarışma bulurum da katılırım Her ihtimale karşı hazırlıklı olmak lazım.”

“Peki, minderi de getirdin mi?”

“Getirecektim de Ona yer kalmadı  “

Ahmet rahat bir nefes aldı.

“Çok şükür! İlk defa doğru bir karar verdin.”

Çerkezoğlu Murat Reis geminin güvertesinde onları bekliyordu. Kahramanlarımız sırayla gemiye çıktılar.

Sami Hoca denize baktı. Uzaklarda ufukla gökyüzü birleşiyordu.

“Allah yolumuzu açık etsin,” dedi.

Hiçbiri, birkaç gün sonra o ufka bakarken memleketlerinden ne kadar uzakta olduklarını acı bir şekilde hissedeceklerini bilmiyordu.

Çünkü bazı yolculuklar insanı yalnızca bir yerden başka bir yere götürmüyor alışageldiği  yaşantısını değiştiriyordu. Bu yolculuk da öyle olacaktı galiba!? 

Devam Edecek