Lodos

Ey lodos,

şimdi sen de susmuşsun,

ama ben hâlâ o denizin kıyısında

dizlerim sıyrık, 

tenim yanık

duruyorum

öylece

Kalbimin kırığı,

susmuş yanardağın küllerinden

yeni bir ateş çıkarmıyor artık.

Dinmiş fırtınanın ardında

sadece tuz kokusu var,

ve bir dalganın yatağından

sessizce çekilip gitmesi gibi

ben de kendimden uzaklaşıyorum. 

Ayak seslerini dinliyorum hâlâ.

Belki seninkiler,

belki beklediklerimin.

Çok uzaktan gelmiş gibi 

yaptıklarından sorumluyken

sebebinden vazgeçmiş.

“Bu da geçer” demek

artık dilimin ucunda

acı bir şeker gibi 

eriyor gittikçe

Ne kadar yabancı bir yer burası…

Fenaya düşmüşüm,

dizlerimin sıyrılmadık yeri,

tenimin acımadık yanı kalmadı.

Yitirdiğim cennetten

çoktan vazgeçtim.

Yağmurlu bir günün sapağında

kendimle karşılaştığımda

kirlenmiş, kötülenmiş çehreme

“bu ben değilim” 

dedim.

Ama kuşku yok:

o bendim. 

Her yanım kaza belâ.

Amenna…

O çınar ağacının gölgesindeyim hâlâ.

Kendisinden başka herkesin unuttuğu ben,

benden başka hiç kimsenin anlayamayacağı,

gün gibi ortada.

lâl ü mekan kesilmişim.

Düşüşümden şikâyet etmeyeceğim artık. 

Tek bir kelime lazım bana

Öyle bir kelime ki

onunla bütün manaları konuşmak 

mümkün olsun.

Ya da tek bir harf,

tek bir cümle.

Zan sahipleri

bir harfin, 

bir cümlenin peşinde

zannediyor olsun beni.

Öyle zannetsinler ki

Ben ise

o kelimeyi

içimde taşıyor olayım

sessizce

Bilmeksizin.

Ey lodos 

şimdi yeni gözlerinle bak bana.

Ben hiçbir acıyı yenileyemesem de,

ağzımdan alışıldık sözcüklerden başka

harfler dökülmese de

kalbimin şu kırığı

hâlâ yanardağ gibi

içten içe yanıyor.

Bir ateş topu gelip

göğsümün ortasına

bir damla kan düşürmüş

Ben o damlayı

taşıyorum hayat boyu. 

Artık karşı rıhtımın ışığından

dönüp vazgeçmiyorum.

Usandım başkalarının aşkıyla

sınanmaktan.

Şimdi acıyı öğrendin,

sen de.

Yepyeni gözlerle bak,

bana 

Ayak seslerini

kendi adımlarımı

bu yabancılığı

bu yalancı dünyayı

yurt edinmeye çalışıyorum

hala

Tek bir kelime,

tek bir harf,

tek bir nefes…

yetmiyor.

Ve ey lodos

bu kez 

uzak ummanların değil,

kendi içimin kıyısına

bırak.

Beni.

Zan sahipleri, 

zannediyor olsunlar beni. 

Öyle zannetsinler..

redfer