Ne Zaman Sana Düşse Yolum

“Ben acılarımın başını

Evcimen telaşlarla okşadım bayım.

Bir pardösüm bile oldu içinde kaybolduğum.

İnsan kaybolmayı ister mi? Ben işte istedim bayım.”

"Allah ile samimi oldum geçen üç yıl boyunca

havı dökülmüş yerlerine yüzümün

büyük bir aşk yamadım

hayır

yüzüme nur inmedi, yüzüm nura indi bayım

gözyaşlarım bitse tesbih tanelerim vardı

tesbih tanelerim bitse gözyaşlarım...

saydım, insanın doksan dokuz tane yalnızlığı vardı."(Didem Madak)

Kelamım yitiyor ne zamanki sana düşse yolum aslında sonsuzluğa kanat açıyorum senin varlığında ve yitik kelamımın ardından selamını alıp üç kere öpüp de koyuyorum başıma.

Esen rüzgâr ne ki ruhum delice eserken belki de kâinatın en alımlı eserine kafa yorarken…

Dert etme, desen bile…

Bile demedim inan ki mademki sen söyledin son sözü…

Bak yine kafam karıştı senle konuşurken oysaki aklı başında tutarlı bir kızım sadece yaşam telaşında yenik düşmemek adına… 

Olsun telaşım eskisi gibi değil gerçi hayli sakarım ve elim ayağıma dolaşır amma…

Redifler.

Beyitler.

Şiirler.

Keşke okusan keşke.

Dert değil aslında belki de böylesi daha iyi yoksa bakamazdım yüzüne.

Yekten.

Dert değilken.

Ve de attığım yek iken babamı mars yaptığım tavla oyununda…

Nereden nereye?

Kimden kime uzanan o gönül köprüsü.

Sehven yenik bildikleri bilsinler ki başım dik ve yürüyorum yolumda olsa da bunca hüzün ömür törpüsü…

Sevgili Didem gibi ben de defalarca kayboldum ve en son kayboluşumda sayende doğru yolu buldum çıktım düze ama bu sefer de senin varlığınla kaybediyorum kalan aklımı sonra susup şükrediyorum ve hiçbir şey olmamış gibi dikiyorum gözlerimi gözlerine çünkü gözlerimi kaçıracak hiçbir şey yapmadım.

Yine de mahcubiyetim had safhada çünkü tüm doneler sende.

Serildiğim şu beyaz boş sayfa ve işte tek tek dolduruyorum boşlukları en azından hoşluk olarak da dönerken bana.

Yalnızlığım ise inanılmaz göreceli:

Bir yalnızım bir kalabalık.

Tükenmeyen sevgimle tükenmeyen umudumla koşuyorum mademki yalnızlığın kibirli saltanatında değil mi ki tek geçerim tüm yalnız insanları…

Sahte kalabalıkları yaşayan sahtekârlar yüzünden zaten dünya bu günkü haline geldi bu yüzden masum insanlar hep yenildi ve yok edildi keşke elimden gelen bir şey olsa aslında yok da değil hani:

Çünkü içimdeki derya ile kolayca kucaklıyor ve sahiplenebiliyorum insanları hatta ve hatta hiç tanımadıklarımı ki çocukluğumdan ve ailemden miras bu bana.

Bir temizlik işçisi ile hasbıhal etmek misal.

Ya da Çingene kadın.

Kasadaki kasiyer gözlerine bakıp da tüm sevgimi akıtabiliyorken yüreğine kim iddia edebilir ki yalnızlığı?

Sevdikçe sevesim gelirken hele.

Seni de hesaba kattık mı deryalar misaliyim.

Hele ki dualarımda eksik etmediğimken sen bilirim de Rabbimin bunu karşılıksız bırakmayacağını sonuçta sevgiyi türetiyorum üstelik getirisi inanılmaz fazla ve tek kaybı da yok iken insanın sonunda bu sevgi dönüp dolaşıp yine beni bulmakta.

Didem ile çıktım yola bu gün yine.

Mademki o da bir aşkı yamadı.

Benim aşkımsa yamalı değil çünkü gerçek ve mubah ve saygın.

Belki de adı aşk bile değil.

Ne fark eder ki insan sevmeyi sevdikten sonra hele ki müteşekkir iken de mümkün mü yalnızlığı boykot etmek.

Sanırım hayli akla zarar bir kızım ben.

Bir o kadar yüreği sevgi ve umut dolu elbet inancın da gücüyle büyüyen o hayal dünyam ki tüm hayallerimi gerçek kılabildim mademki bu güne değin yine yolumdayım hani olur da bu hayalim de gerçek olur.

Aslında hayalini de kurmuyorum eskisi kadar çünkü ben bana yetiyorum çünkü sevmek benim için geçerli ve mutluluk katan.

Bu dünya ve de diğer âlem gerçi bir yere gitmeye de niyetim yok hani…

İki cihanda da aziz ol…