Gülersen Karanlık Ağlar

"Gülme" diyor bir gün, "gülersen karanlık ağlar"

Sarkıtır saçlarını bulutlardan masum kedi

Denizleri ters giyinmiş yalnızlıklar sokağında

Kırılır içimizdeki saatsiz cambaz

Çünkü sen gülünce devrilir bütün gölgeler

Kanar gökyüzünün moraran şakağı

Bir adam cebinde unutulmuş intiharlarla

Geçer kuşları rayları sökülmüş paslı tramvaydan

Bir gün ansızın şafak sökmeden geceden

Gülersen şayet, gölgeler yanar birden

Göçmen kederler iner bacalarımızdan

Ve saatler hep geriye, hep yalnızlığa vurur.

Gülme, dudakların şehrin en işlek faili meçhulu

Tebessümünde fail yitiyor sokaklarda

Bırak asılı kalsın hüzün, yüzünün çengellerinde

Karanlık ağlar, suları çekilir ömrümüzün

Doğrar damarlarını uykudaki heveslerin

Sus ve sadece kanat çırp, konuşmadan

Kelimeler diyorum, kelimeler en sivri kıymık

Gülersen batacak şahdamarına zamanın

Ve ölecek bir kez daha eski soluk fotoğraf

Üsküdar’da bir vapuru asıyorlar şimdi

Gülüşünün keskin urganıyla, görmüyor musun?

Karanlık ağlıyor, sümkürüyor yıldızlara

Bizse üşüyoruz ceplerimizde ölü kelebeklerle

Gülme, gülmek burjuva yanılgısıdır

Yoksul sokağımızda, kırık camlarımızı kanatan

Gülersen, düşer cebimden son umut kırıntısı

Ve karıncalar basar aklımın odalarını

Ben seni bir hüznün alfabesiyle sevdim

Sesli harfleri sökülmüş dilde yutkunarak

Sen gülersen, bozulur susku grameri

Ve devrilir üstümüze kağıttan ince kulelerimiz

Biz hüznün kiracısıyız, gülmek fazla lüks bize

Camlarımız kırık, penceremizden içeri rüzgar kanar

Karanlık ağlar oysa, sızar tavandan ıslak yatağımıza

Birlikte boğuluruz siyah ve yapışkan mürekkepte