Baharyaması

Nefesindeki ılık bahar, içimi titreten;

Gözüşümü hastalıktır bende, sen bulaştırdın

Bakışlarınla soyunan ağaçlar gibiyim şimdi

Biraz su, biraz zaman, biraz da baharyaması

Dünyanın en zehirli hüznü olmalı

Rüzgârına kapılmış yaprak gibi savruk,

Ruhum ilmek ilmek, düğüm düğüm

Nereye baksam silüetin yansır suya

Şavkının yanında tükenen mum

Eridikçe kanıyor gövdem, yanıyor sana

Kalbim, mürekkep yalamış yetim gibi sus pus

Heceleri dağınık, imgeleri darmadağın edilmiş

Kipriklerine asılmış yağmursarhoşu kederle,

Gözlerindeki gecekarası kuytuda demlendim

Suladığın yastıkaltı çiçekler vururken yanağına, sırılsıklam

Düşbozumu sabahlara uyanıyorum seninle

Uykuyu unutmuş bozuk çalar saat gibi

Üstü çizilmiş, zembereği boşalmış kalbimin

Kirpiklerinde uyuyan geceyi bölme sakın,

Ne yana dönsem sımsıcak senyanığı

Gözüşüme inat, yüreğimi ısıtan

Yüzümde asılı kaldı gülüşkanadın

Rüzgaryanığı hevesle kanıyor usulca

İçimde kıvranıp duran dilbazçaresizlik

Yarım kalmış cümlenin gizli öznesi

Biraz hüzün, biraz aşk, biraz da canörgüsü

Zaman, saçlarımda ağaran yorgun masal,

Her sayfasında isminin heceleri gizli

Kelimeler yetim, cümlelerin boynu bükük,

Mısralarımda gezinen sevdasarhoşu,

Kanatır durur yüreğimin sol yanını

Gözlerinin gökyüzüne hasret perişanlığım,

Sayfalarını çevirdikçe kanayan geçmişyanığı

Dilimde düğümlenen sitemkâr kelimeler,

Sana yazılmış onca kelamın suspayı