Tablodaki Patika

TABLODAKİ PATİKA

Duvardaki tablodan içime çöken hüzün

Şiirler kadar derin, nesir gibi muzdarip

Görüyorum kahrını, sitemini, öksüzün

Taşlı bir patikada yürür fetan bir garip

İçimin kavgasında kırılan hecelerim

Sözcüğün alçısıyla kaynaşmıyor uç uca

Dizeye yalvararak geçiyor gecelerim

Sabaha dek kalemim varamıyor sonuca

Güneş üşürken dağda, camdaki aksim donuk

Ufukta, bulutlardan alev almış asuman

Evinde sürgün biri, evime ağır konuk

Baca ile kavgalı, ocaktan tüten duman

Uzayan bir patika saplanmış gibi dağa

Gazeller süzülmekte, serin bir eylül sonu

Bir kadın mezarından kalkmış gibi ayağa

Belli ki yolun değil, hayatının yorgunu

Evime gelir gibi yaklaşır adım adım

Öyle mahzun ve üzgün ama biraz öfkeli

Açık dudaklarından fısıldar gibi adım

Gözleri gözlerimde, bana uzanır eli.

Yalın ayak, baş açık; elinde siyah şalı

Uçuk sarı kisvesi haykırıyor sonunu

Yola serilmiş gibi yaprak desenli halı

Ayakları altında sarının onca tonu

Sokulur gibi oldu; üşümüş parmakları

Avuçlarımda o an uyandı küldeki köz

Yeşil yeşil döküldü gönlümün yaprakları

Ahvalimi tarife kifayet etmedi söz