Boş Sayfalardaki Yıldız Tozu
Kentin en yüksek tepesinde, rüzgârın taş duvarlara eski şarkılar mırıldandığı o harabe kulede, Arif yıllardır aynı soruyu taşır gibi yürüyordu. Ömrü boyunca her şeyin bir sırası, bir çizgisi, görünmez bir kalemle önceden belirlenmiş bir yatağı olduğuna inanmıştı. Aylardan kasımdı; gökyüzü, tıpkı sararmış bir kâğıdın kenarları gibi koyu ve ağır bir hüzünle kıvrılmıştı.
O gece bulutlar ansızın aralandı. Hilal, ince bir gümüş bıçak gibi karanlığı yardı; sarmal galaksiler, uzayın derinliğinde ağır ağır dönen kadim saatlere benzedi. Arif, taşın soğuk çıkıntısına yaslanıp başını yukarı kaldırdı. Ellerini göğe doğru açtığında, avuçlarının içinde yalnızca serin gece havası değil, yıllardır biriktirdiği o yorgun itiraz da vardı.
"Eğer her şey zaten kaderde yazılıysa," diye fısıldadı rüzgâra karışan sesiyle, "neden dilek dileyeyim ki?"
Ses, taş duvarlarda yankılanıp gökyüzüne doğru yükselirken, kulenin içindeki sessizlik bambaşka bir tona büründü. Sanki zamanın akışı bir anlığına durmuş, kâinatın bütün sayfalardan süzülen o dingin gülümsemesi gecenin içine sinmişti. Arif, zihninin derinliklerinde, kelimelere ihtiyaç duymayan o berrak karşılığı duyduğunu sandı:
"Belki de bazı sayfalara sadece 'dilediğin gibi olsun' yazmışımdır."
Arif irkildi. Gözlerini kırpıştırdığında hilal hâlâ yerindeydi, yıldızlar hâlâ kendi sessiz döngülerinde parlıyordu; ama o cümle, içindeki katı duvarlardan birini sessizce eritmişti. Kader, demir parmaklıklardan örülmüş dar bir koridor değil, kimi yerleri açık bırakılmış, kimi sayfaları henüz mürekkeple buluşmamış uçsuz bucaksız bir defterdi belki de. İnsan, o boşluğa kendi nefesini, kendi cesaretini, kendi umudunu üfledikçe çizgiler anlam kazanıyordu.
Ellerini indirdiğinde avuçları hâlâ boştu; ama yüreği ilk kez bu kadar hafif, ilk kez bu kadar uyanıktı. Aşağıdaki karanlık vadide ışıklar birer birer yanarken Arif anladı ki insanın bu dünyada asla kaybetmemesi gereken tek şey, o boş sayfalara hâlâ bir şeyler yazılabileceğine dair inancıydı—yani umuduydu.
Rüzgâr yeniden esti, kuledeki taşların arasından geçip vadinin derinliklerine doğru yol aldı. Arif, ilk kez dileğinin cevabını beklemeden, yalnızca dilemenin kendisindeki o kutsal kıvılcımı hissederek gülümsedi.
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu