Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Atışma Online Üyeler
5 (1 oy)

Halk Mahkemesinden Âzat

Şehrin gürültüsünden uzak, zamanın kendi ritmiyle aktığı eski bir taş atölyede başlardı her gün. Kenan, mermer havanında mürekkebini ezerken, kokusunu cihana yayan gül yapraklarını özenle seçerdi. O, bu kasabanın en mahir hattatı, adını dilden dile dolaştıran bir sanatkârdı. Ancak Kenan’ın asıl meselesi kâğıtla, kalemle değil; kendi göğüs kafesinin altında çarpan, rüzgârda savrulan bir yaprak gibi titreyen kalbiyleydi.

​Günler günleri kovaladıkça, Kenan’ın ruhu tehlikeli bir kuma saplanmıştı. Halkın pazar yerindeki fısıltıları, sarayın penceresinden süzülen övgü dolu nidalar onun için bir can suyu gibiydi. Birisi gelip eserine hayranlıkla baktığında, Kenan’ın içi genişler, gururun o tatlı zehri bütün damarlarını sarardı. Fakat mahalle mektebinden bir çocuğun ya da kıyıda köşede kalmış bir dervişin eserindeki en ufak bir kusuru dile getirmesi, bir iğnenin batmasından öte, bütün kâinatın üzerine yıkılmasına sebep olurdu. Kalbi, hâlâ insanların övgüsüyle sevinip yergisiyle daralıyordu. Gösterişin görünmez zincirleri, ruhunu sımsıkı sarmıştı.  

​Bir sonbahar akşamı, yapraklar sararıp yere düşerken, Kenan’ın içindeki o huzursuzluk doruğa ulaştı. Yaptığı en büyük levhanın önüne geçti; altın yaldızlı harfler parıldıyor, sokaktakiler camın önüne toplanıp onu alkışlıyordu. Fakat Kenan, o alkış seslerinin arasında kendi ruhunun feryadını duydu: "Sen bu harfleri kimin için diziyorsun? Omuzlarındaki bu yük, hakikatin mi yoksa insanların gözündeki ihtişamın mı?"

​O gece atölyenin kapısını kilitledi, kimseciklerin bilmediği eski bir kütüphanenin tozlu rafları arasında kayboldu. Sarı sayfalı, yıpranmış ciltleri karıştırırken, gözü yıllar önce okuduğu ama o gün kalbinin en derin yarasına merhem olacak o satırlara çarptı. İmam-ı Gazâlî, asırlar ötesinden sanki doğrudan onun kalbine hitap ediyordu: Kalbin hâlâ insanların övgüsüyle sevinip yergisiyle daralıyorsa, bil ki gösterişten kurtulamamışsın. İnsanlardan beklentini kesmedikçe hakiki imana ulaşamazsın.  

​Bu cümle, atölyedeki bütün kandillerin aynı anda sönmesi gibi karanlık ama aydınlatıcı bir sarsıntı yarattı içinde. Kenan, o an anladı ki bugüne kadar yazdığı her güzel satır, medih toplamak için kurulmuş birer tuzaktan ibaretti. İnsanların rızası, Hakk’ın rızasının önüne geçirilmiş birer put gibi kalbini işgal etmişti. Övüldüğünde şişen, yerildiğinde sönen bir kalp, rüzgârda sallanan bir bayraktan farksızdı; hangi yönlü rüzgâr eserse onunla savruluyordu.

​Sabaha karşı, Kenan sessizce atölyesine döndü. Pencereleri sımsıkı kapattı, dışarıdaki sokak seslerini, pazar yerinin uğultusunu içeri almayacak perdeler çekti. Altın varaklı lüks kalemlerini bir kenara bıraktı; en sade kamışını eline aldı. Artık ne sarayın vezirinin ne de pazarın esnafının ne diyeceği umurundaydı.

​Aylar boyunca kimse onu görmedi. Kendi içindeki o bitmek bilmez halk mahkemesini feshetti. İnsanların beklentilerini, övgülerini ve yergilerini birer birer zihninden sildi. Her harfi kâğıda dökerken tek bir nazar aradı: Sadece ve sadece Hâlık’ın nazarı.

​Zamanla Kenan’ın kalbindeki o daralma hissi yerini uçsuz bucaksız bir ferahlığa bıraktı. Artık sokakta yürürken kimin ne söylediği kulağına ulaşmıyordu; çünkü o, kalbini insan mahkemelerinden azat etmişti. İnsanlardan beklentisini tamamen kestiğinde, ruhuna inen o sükûnetin hakiki imanın eşiği olduğunu idrak etti. Ve o gün, ilk defa gerçekten özgürleşti; kalbi, ne bir insanın övgüsüyle havalandı ne de bir yergiyle kırıldı. 

Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
5 (1 oy)

Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler

  • Yorumlar 1
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Halk Mahkemesinden Âzat

Yeliz Yeliz