Satır Aralarında Saklanan Vefa
Kendimi verdim edebiyata, kaleme, kitaba... Kalabalıkların içinde kaybolan o sığ sözlere, yarım yamalak dinlemelere, içi boş muhabbetlere ne gerek vardı ki? Onlar benim dostum oldu. Ne bir sitem ettiler, ne bir hesap sordular, ne de yarı yolda bıraktılar.
İnsanların cümleleri çoğu zaman eksik, çoğu zaman fazla gelir; oysa bir kitabın sayfası tam yerinde açılır. Kalemim, içimdeki suskunluğun tercümanı; kâğıt, yükümü bıraktığım en güvenilir omuz oldu. Yargılamadan, öğüt vermeye kalkmadan, küçümsemeden sessizce eşlik ettiler kanayan yarama.
Kanayan yerime merhem sürmeseler bile acımı yadırgamadılar; üstelik o acıyı anlamlı bir sese, bir dizeye, bir cümleye dönüştürmeme izin verdiler. Boş sözlerin tükettiği yerde, kelimeler beni yeniden kurdu. Şimdi anlıyorum ki bazı yaralar ancak doğru satırların yanında dinleniyor ve insan, en sadık dostlarını çoğu zaman sayfa aralarında buluyor.
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu