Aşk Şarabı

Hepsi çekip gittiler; ne yar, ağyar kalmadı,
Elli yıllık ömrümden, bana bir kar kalmadı !...

Sermayesiz işlerle, gördün mü bir semiren ?
Gül mü bırakır sandın, hergün kapımdan giren.

Öyle bir yare düş ki, olmasın dünya kabir !
Duraksız divaneydim, ne gezer aşkta sabır...

Yanağı yangın yeri, tutuştum da zülfünden,
Hoş gelir yanmak bile, birşey gelmiyor elden...

Sen ormanı yaktım san, tutuştu işte deniz ,
Yok mu senin haberin, aleme faşolduk biz !

Gözyaşın nere düşse, gül açardı o anda ;
Görmedin, bilemezsin, gülleri kanayanda !...

Bitti gül devranımız, dağıldı kervanımız ;
Gark olduk zulumata, ıssız kaldı hanımız !...

Ahte vefa etmişim, yalanlara kanarak,
Ölümü öpmüşüm ben, yar dudağı sanarak !

Neden kana buladın, mis kokan ellerimi ,
Nereye saklamalı, şu kan sızan kalbimi ?

Yine de dön arkanı, sakın sen bilme emi !
Sazı astığım gibi, sözü de bitirsem mi ?

Sözden kurarken saray, aşk kaldı bunun adı;
Sarsarken öteleri, suskunluğun feryadı !

Madem ki yola düştün, ha gerçek, ha da rüya,
Aşkın ebesi olmaz, o bir tohumsuz dünya...

Ne kadar uğraş varsa, ektiğini biçersin,
Mey doldurup tasına, kızıl bir kan içersin !...