Öldü Sonra

I.

Öldü!

Tekinsiz kıyıda yüzü siyah lekeli bir kadın

Önce rüzgar sustu

Ardından dalgalar

Silindi kumsaldan ayak izleri

Ve unutuldu k/adın.

Sonra mor salkımlı bulutlar indi sahile

Gece vurdu kıyıya

Öldü!

Zamanın renklerinde an'lar bir bir

Durdu yaşanan metaforlar

Şehir karanlığa düştü

Sonra silüetler çekildi pencerelerden

Gölgeler kaldı kırık aynalarda

II.

Öldü!

Zamanın mabetlerinde aşk

Masumdu kaybolan tüm duygular

Ve sonsuz kadar geniş yokluğa sığındı kanlı tuzak

Sonra karardı ışıkları mabetlerin

Kilitlendi bütün kapılar

Artık vuslat maziye dönmek kadar uzak

Öldü!

Ölümdü belki de beklediği son

Ayrılık olmadığı muhakkak

Sonra hafifçe güldü

Bumuydu beklenen şafak

III.

Öldü!

Kim derdi ki bu kadar sabırsız davranacağını

Gitti koşarak

Kan revan içinde ama

Umutla ve ağlayarak

Sonra gördü ki son, son değildir aslında.

Gitti ölümü kucaklayarak.

Öldü!

Ve…