Aşk Alışkanlık Yapar

Yorgundu yüreğim. Bütün susmaları kendime, sözleri sana bırakmıştım.

…..

Gittiğinde susmuştu hatıralarım

Kopan bir yaprağa bağlanan umutlar kadar uzaktı vuslat

Rüzgarla savrulduğunda köhne duygular

Ben bittiğini sanmıştım başladığında fırtınalar

I.

Gel diyorum, gittiğiyle kalıyor sevdalar

Uzun bir gölge, kesif bir karanlık ve yüreğimde bir yırtık

Ha bire kanıyor, dil susuyor

Ve halâ rahneden rahleye kan damlıyor

…Münfesih zamanlardı

…Sessizce gelmişti karanlık muştular

…Körebe oynayan gölgeler sarıyordu tan yerinin duvağını

…Ve yüreğimi sevda kırıkları

Bitiyorken gece,

Ayazı kış günlerinden kalan bir nisan sabahıydı

Ertelemeye çalıştığım korkularımla beraber gelip kapıya dayandı.

…Oysa yorgundum

… Ve gün

… Biten mevsimlerin çaresizliğinde solgun yapraklar gibi düşüyordu

… Hissiz kalan avuçlarıma

II.

Eski bir hikayenin yeni başlangıcıydı sevmek, alışkanlık gibi terk edilemeyen ve hiçbir alışkanlık derin değildi sevmek kadar.

…

Alışkanlıktı yaşamak sevmek gibi

Ne yaşamaktan ne sevmekten vazgeçiyordu insan

Ve beklediğim eylülken nisandı yağmurlarla gelen.

Üşüdü yürek yangınlarında bedenim

İçten içe eriyordu buz tutmuş benliğim

Uzattığımda parmaklarımı, ateşe değen

Ve sensin!

Halâ kalbimin en ücra köşesinde gizlenen

…

Ellerimde anılarımdan kalan kurumuş sürgünler

Ve usulca bir yaprak kopar

Mevsimler geçse de bu yürekten

Unutma, aşk alışkanlık yapar.

Hüseyin AKOVALI