Kelebekler Ölüyor Bu Sokakta Yine Ayten E

I.

Kelebekler ölüyor bu sokakta

Avuçlarıma beyaz tozlarını bırakarak

Arşı kanat sesleri kaplıyor

Yüzümden süzülüp kuruyor siyah gözyaşı ince bir iz gibi

Buza kesiyor yüreğim.

…

Nerden bilirdim kısa bir ömre bin güzellik sığdıracak kelebekler

Arkamızdan kahırla bakarken masum bebekler

…

Bu sokağın başı kan sonu taş yığını Ayten

Duy beni!

Kelebekler ölüyor mevsimsiz

Ve isimsiz çocuklar ağlıyor kaldırımlarında

Kimsesiz.

Kelebekler ölüyor bu sokakta

Ben avuçlarımı yumuyorum

Sessiz.

II.

Omuzlarım düştü başım öne eğildi Ayten

Biliyorum sen olsan böyle olmazdım

Ağlamazdı çocuklar bu kadar erken

Ki…

Henüz çocukluğumu unutmamışken

…

Ben çocuklarıma vatan dedim ayten cumhuriyet dedim

İlelebet dedim ve yemin ettim her şeyin üstüne

Ve en önemlisi…

Sen yanımdaymışsın gibi

Şimdi…

Sen yoksun bende yok olacağım zaten

…

Kelebekler ölür biliyorum, zamansız ölmesi gibi birçok şeyin

Ya hayaller ölür mü?

Ya çocuklar ya sütten kesilmemiş bebekler?

Ya da gençliğine doyamamış erkekler?

Gelinlik çağında kızlar ?

Heyhat!...

Hepsi ölür Ayten, hepsi ölür

Ve bilirsin sadece kelebeğin ömrü bir günlüktür.

Sonra…

Tüm çocuklar masum çığlıklar gibi içimde sızlar

…

Her hatıra derin bir iz bırakıyor çöken avurtlarımda

Haykırmaya çalışıyorum nefessiz

Kelebekler ölüyor bu sokakta

Ben gözlerimi yumuyorum