Son Eylül

Dökülüyoruz yaprak yaprak
sararmışız vakit demini doldurmakta,
günle beraber büyüyor
günle beraber sönüyoruz...

Bu toprak eski toprak değil
Bu içtiğim su değil,
Bu yaşadığım şehir hiç değil,
Ben yabancısıyım bu semtin,
Bu gördüklerim gerçek değil...

İki adımlık yolda kalıyorum taşıyamıyorum artık bu yükü
bu taşıdığım taş değil.
Dalında sallanıyor umutlar, yolcular eski değil
Bu karanlık şehir, yaşadığım hayat değil.


Seyrüsefere gitmiş ahbaplar
görünenler hayal değil.
Bunca sene beklediğim sevgili,
beklediğim sevgili sen değil...


Ağlarken serçe kuşuyla balkonda
serçenin döktüğü yaş değil.
Sevmek dediğin sevgili
bir lokma umut değil.

Beni bende arama
bu bende ki ben değil...