Eldeki İle Yetin

Mutluluk köynek olsa, bir üşütür bir yakar

Bulan kıymetin bilmez, bulamayan bön bakar

Ömür denen coşkun sel, hep ileriye akar

Şöyle derim kendime, eldeki ile yetin.

Mutluluk yemek olsa, aç bırakır gözleri

Bu sofradan kalkanın, bitmez acı sözleri

Onu yerde tutanın, söner ateş közleri

Al avuç ortasına, eldeki ile yetin.

Hayat mutluluk olsa, kâh ağlar, kâh güleriz

Neden bilinmez ama, yine tahra yüleriz

Çıkılan merdiveni, şimdi beşe böleriz

Her parçası senindir, eldeki ile yetin.

Zaman içinde andır, mutluluk denen olgu

Boş kalan evrelere, bizler yaparız dolgu

Giden gelen farklı mı? Niye bitmez bu sorgu?

Bil anın kıymetini, eldeki ile yetin.

11.04.2010

Ahmet Çelik

Ceyhan