Ey Can

Bir varmış bir yokmuş
Diye başlamaz mı bütün masallar,
Ta uzaklarda bir krallık varmış da,
İşte o krallıktaki güzel prenses
Olmaz mı sevda masallarında,
Oysa ki bizim aşkımız böyle başlamadı,
Ne sen, o güzel prenses olabildin,
Ne de ben beyaz atlı prens olabildim,
Öpüp de uyandıramadım seni uykudan,
O masalda bir gerçek var aşkımıza dair,
Sen sahiden de ta uzaklardasın,
Ve sen uzaklarda ki sevgilisin.

Umulmadık bir zamanda çıktın karşıma,
Gözlerimi hapsettin gözlerine,
Kaç kere lanetler okudum aklıma,
Yine sonu olmayan denize yelken açtı diye,
Kaç kere lanetler okudun gönlüme,
Yine kapısını açık unuttu diye,
Yine hayaller alemine beni attı diye,
Başlangıcı olmayan çocuksu bu sevdanın,
Korkuyorum sonu olmaz diye,
Yada sonu yine hüsran olur diye,
İçtiğim her sigaramda seni içime çekiyorum.
Ve sen oluyorsun aldığım her nefeste,

Madem güneş gibi doğacaktın gönlüme,
Işık tutacaktın karanlık gecelerime,
Yüreğime hasret tomurcukları ekmekte ne?
Seni vücudumun her yerinde hissederken,
Bu sinemde dinmeyen acı da ne?
İsmini bile doğru dürüst bilemezken,
Söyle bana ey can!
İçimde ki bu ateş,
Yüreğimi titreten bu sevda ne diye?
Yoksa sende de mi var aşk pusulası?
Senin pusulanda mı şaşırdı yönünü?
Ve ışığı ararken ben de mi buldun karanlığı?

Gel, bakışlarına kurban olduğum,
Gel de adını koyalım bu sevdanın,
Yâda hiç yaşanmamışçasına anıları,
Bir kalemde silip atalım hatıralarda,
Sadece o masalda saklı kalalım,
Sen gene ta uzaklarda kal bensiz,
Bense hayalinle kalayım yapayalnız,
Hatta bilme bu satırları sana yazdığımı,
Yada kapısını açık unuttuğum gönlüme gir de,
Kur tahtını, otur baş köşeye,
Sevdana müptela olmuş bu garip gönlüme,
Bir de kendi sevgini ekle,
Ekle ki huzur bulsun, neşeyle dolsun yüreğim,
Benim sana korkmadan dediğim gibi,
SENİ SEVİYORUM de bana ey can.!


Ramazan DERELİ