Ey Kalbim

Sana sevmeyi öğretemedim bir türlü…
Kendini nasıl koruyacağını,
Hangi sevdalara kapını açıp,
Hangi vefasızlığa sırtını döneceğini bilemedin…
Yorgundum seni tek başına bıraktığımda…
Daha yeni kendimi bir uçurumun kenarından
Kurtarıp gelmiştim oysa senin yanına.
Niçin dünyaya geldiğini,
Hangi gözlerin yalancı bakışları altında
Seni kimlerin kandırabileceğini,
Ve neye nasıl inanabileceğini
Öğretemedim sana ey kalbim…!

Yalan yanlış sevdalara çekilecek kesin çizgileri…
Sen bu kavramlara âşina bile değildin
Kapını açık unuttuğum zaman.
Aşk yolundaki tehlikeli uçlara,
Göz alıcı renklerle parıldayan
Dikkatini çekebilecek işaretler koyamadım…
Suç benim, öyleyse ey kalbim!
Katlanmam gerekecek senden gelecek sıkıntılara…
Çünkü daha hazır değildin sevdalara.
Aşk dönencesinde doğruyu yanlışı ezberletemedin…
Kahrolası bir acelecilik,
Kahrolası bir pembe hülyalar yüzünden…
Kanatların genişlemeden uçurdum seni…

Bak şimdi ikimizde yapayalnızız,
Varlığımızdan bi haber bu dünya…
Daha neler neler olabilirdik
Bu gam yüzlü sevdalarda…
Acaba daha kaç tane
Uçurum kenarları yaşayacağız beraber…
Artık kapatma zamanı kapıları sevdalara,
Ya taşlaşacağız ikimiz birlikte,
Ya da saklanacağız karanlık zindanlarda…
Boş ver be ey kalbim!
Sen de bilirsin ki arar bulur sevda bizi,
İkimizde yorgun çıktık bu savaştan,
İkimizde sırılsıklam olduk bu sağanakta…
Suç hem sende hem de bende,
Bu hayatı biz hazırladık…

Ramazan DERELİ
17.08.2008 00:19