Kalem Ve Şiir

İmgelerim asılı kalemimin ucunda

Sallasam birkaç defa bilemem ki damlar mı?

Hecelerim inliyor şiirin avucunda

Nedir acep sebebi içimdeki gamlar mı?

Haydi, durma kalemim ne olursun durma yaz

Çınlasın duygularım bağırsın avaz avaz

Zamanı gömüversin ne kış desin ne de yaz.

Öfkeli kırbaçların şaklayan gölgesinde

"Güneş olamadın ki" bana sen "gölgesin" de.

Saatler mi sustu ne, set vurulmuş zamana

Bahçelerde gül soldu döküldü daldan yaprak

Ahengi rüzgâr çaldı sürükledi harmana

Şiirimle beslendi açgözlü kara toprak.

Kanadı kırık dize göğsüme çivilendi

Hayallerim el açtı sokaklarda dilendi

Acılarım ve hüznüm kör bıçakla bilendi.

Olmaz dedim durmakla ak kâğıda saldırdım

Gökyüzünden renk katıp mürekkebe daldırdım.

Haydi, dokun kalemim mavilerin tonuna

Bulutlara doldurup hecelerin hasını

İlhamımın ateşi erişmeden sonuna

Bitirip yükleyelim gökyüzünün tasını.

Aldırma bu gafilin anlamsız sitemine

Boş ver gitsin üzülme düzelir elbet yine

Aşkınla can bulacak dolacak garip sine.

Ey şiir gözümdesin, yüzümdeki bendesin

Ben senin meftununum sen de bana bendesin.

Afet Kırat