Kalpte Kopmuş Fırtına

KALPTE KOPMUŞ FIRTINA

======================     

Topallıyor hüzünler, gözlerine yaş dolmuş,

Dal kırılmış ağaçta, sevdalı yüzü solmuş…

Umut bahar kokulu, Yaradana bir kulmuş,

__Yara almış hep dili, kalpte kopmuş fırtına,

__Bedenine yayılmış, yük konulmuş sırtına!

Karşılıksız, koşulsuz hep adını heceler,

Yüreğin merkezinden, gelmiş geçmiş niceler,

Teşhir vitrinlerinde, kuzgun kara geceler…

__Dağılmayan ızdırap, kalpte kopmuş fırtına,

__Tüm gülüşler çalınmış, yük konulmuş sırtına!

Soğuk suyun altında, yaşantısı çileli,

Elden çıkmış günahlar, onu bildi bileli.

En karanlık virajlar, dört bir yanı hileli,

__Asılırken umutlar, kalpte kopmuş fırtına,

__Görülmemiş emsali, yük konulmuş sırtına!

Bir yaz günü aniden, açık hava puslanmış,

Kırılmıştır umutlar, çelik duvar paslanmış.

Çok yorulmuş hayattan, ayaküstü yaslanmış,

__Sevda tutkusuyla hep, kalpte kopmuş fırtına,

__Kafesleri yaldızlı, yük konulmuş sırtına!

Basmakalıp yaşantı, nicesini katarlar,

Kırılan dirençleri, silkeleyip atarlar…

Güvensiz bir ortamda, çıkar için satarlar,

__Gelinen son safhada, kalpte kopmuş fırtına,

__Diken oldu bu yollar, yük konulmuş sırtına!

H.HakanKURTARAN

06.09.2010-Aydın