Emanet Yolcu

Benden bir parça yolluyorum kum şehrine

En kıymetlimdir geri çevirme

Emanetim kabul et

Karagözlümdür, can özümdür

İyi bak ona…

Ben say yolcumu

Kenti ışıklarla donat

Oda karanlıktan korkar aynı kalbim gibi

Güneşin altını yak üşümesin elleri

Ateş sür bulutlara, yağmasınlar gözlerine

Konuk et, başın gözün üstüne

Bana benzer yolcum;

Hemen tanırsın

Gülünce ay doğar yüzüne

Sevinirse ışıldar gökyüzü

Kerameti dilinde,  kudreti göğsünde

Ak benizli olduğuna aldanma

O fırtınalardan çaldığım karadenizimdir

Biraz hırçın eserse mazur gör

Gurbetlikten sakınıp sakladığımdır

Geri yollamayı sakın unutma…

Gizlice soluğundan doldur ceplerine,

Cüzi miktar umut ver ellerine,

ve bir kibrit kutusunda toprağından gönder

sen başmışsındır diyerek süreceğim yüzüme…

Nazlı Tolun