İnsanın Değişen Dünyası

Manevi hislerinden uzaklaşarak

Şeytanın zindanına düşmüş

Zavallı ruhun isyanı vuruyor

Tanrının yarattığı

Bu muhteşem kutsal mabette,

İyi fikirlerini satarken

Ucuz beklentilere,

Mahşeri düşleyen ruhun derinliklerini

Başka tesellilerle besliyor.

Kendi gölgesini dahi

Tehdit eden aklını

Korkularından kaçırıp

Zamanla kumar oynayan

Sahipsiz ruhun,

Zevk nöbetlerinde ki çığlıklar yükselirdi,

Her sokak başında

Şehvetin kanatlarında uluyarak,

İnsan değişti artık…

Tanrının bağışladığı

Mavi ufukları

Cehenneme açılan kapılardan geçirip

Zayıf hislerini

Yanlış güdümlerle

Muktedir kılan

Kötü birer büyücü oldu,

Kimliklerini

Çağın ardından sürükleyen

Sancılı acizlikler.

İnsanlık tükeniyor

Yeşilin, mavinin, beyazın örtüsü

Karanlık rüzgârların etkisiyle,

Gözleri süsleyen yaşamın

Mevcut halinden çok uzaklaştı.

Arzuları kemiren

Kirli düşüncelerin

Ağırlığı taşındı

Duayla dolup taşan dillerde,

Şimdi binlerce

Yetim düştü acının yatağına,

Kuşkunun tohumları öğütülürken

Sıkıntının hücrelerinde,

Güzel muhabbetlerin sıcağını

Kuruntular sardı

Ruhun bitmeyen

Bu çirkef kokan

Susuzluğu yüzünden.

İnsanlık değişti,

Şuur altında ki

Fahişeleşen duyguların

Tesiriyle aşılanan

Zamanın avucunda,

Istırabın doğurduğu

Arsız istekler çoğaldı

Bu küllenmiş topraklarda.

Ve çoktan indi güneşi koparan

Kara bulutlar,

Sana şikâyetim var ey Tanrım!

Ağlayan ruhum diyor ki

İçimdeki insanlığı boğan

Merhametsiz avcıları

Mabedinde barındırma artık,

Benim gibi güzel vicdanlara bilenmesin

Doyumsuz açlıkları kurt gibi gezinen

Kötü insanlar.

                                23/11/2010