Kar Kokuları

 KAR KOKULARI

 yalnız korkuları düşer geceye 

 ıssız bir sokak arası titreyişleri 

 yabancı eller dolaşır sanki  

 kar sızıları dağlar saçlarını 

 kim tutmuş kim vurmuş kim acıtmış 

 solgun tenindeki bu izler ne 

 zincirlemişler ya yasaklı duyguları 

 tükeniyor ruhunda  umutları 

 kar kokulum der hayalindeki sevgiliye 

 kar koklar kar toplar 

 soğuk dağlarken korkak bedenleri 

 o ayazda kar çiçekleri eker 

 öylesine bir gariptir yada deli 

 kimse bilmez anlamaz halini 

 bir kalem yürür adım adım

 satırlarda takılır peşine

 gönül seyehati gibi 

 ak taneler dökülür gökten

 mevsim kış yüreği kış 

 şikayeti sitemi yok kimseye 

 yalnız dünyasına sadece kendini sığdırmış..

Ş.AYDOĞAN ( GÜLCENAZ )