İçimizdeki Düşman

İnsan aklına düşen, zevki himaye eder

Manevi gücü görmez pusu kurdukça yalan,

Azap duyan vicdanı, Tanrım ben ne yaptım der

Ölümün rıhtımında arş'ın sırrıdır kalan.

Kibir zehirli duygu hırs nefretin aşısı

Uykusunu kaçırır sevgiyle beslenenin

Melalini gezdiren insanlığın sancısı

Yeri var mı ruhunu şehvetle süsleyenin.

Gözlerini renklere teslim eden budala

Tahayyül ettiğin an hangi anı kurtarmış

Göster şu kâinatta kimin mevkisi ala

Senin kirli mayanı şeytanın gücü sarmış.

Âdemsin, israf etme bu mukaddes zamanı

Haktan başka keramet yaratan mı olacak

Firavun gibi kine alet etme cihanı

Ölümün girdabında yalanlar boğulacak

Fıtratından ayrılıp vücuduna taparken

Musa'nın asasını, görmezden geldi aklın

İki yana ayrılan deniz yerden koparken

Daha ne kadar sürer senin bu sapıklığın.

Adavet hissi ile yaktığın ateş yıktı

Savurduğun mesnetsiz tavırların yüzünden

Bugün bak karşımıza sanki canavar çıktı

Hayatın güzelliği dökülüyor gözünden.

                                    02/12/2010