Ben Sana Hiç Kavuşmadım Ki

Ben Sana Hiç Kavuşmadım Ki

Köklerimi toprağa verdim

Sessiz çiçeklerimi ,

Rüzgarın mutlu mırıltılarına…

Gölgelerime tüm neşemi bırakıp

Yalnızlığa gömdüm yarınlarımı…

Yüzüm denize dönük

Umutlandım bi kere…

Gri gökyüzünde bir gülüştü bulutlar…

Kanayan yüreğime

Hüzünlerimi dayadım

Ağladı inledi yağmurlar…

Adının ilk hecesini

Boşluğa vurdum yumruk gibi

Kanadı boşluk, kederliyim…

O boşluk, yüreğim…

Adının ilk hecesi

Yarım bir sözcük dudağımda

Son'um…

Belirsiz varlığın

Gözlerimin doluluğuna rastlamış

Sağ yanım çökmüş

Sol yanım zar zor yaşıyor

Gölgem kopkoyu bir sıkıntı…

Ölgün gözlerimi devirdim gecelere

Kapının önünde kambur ıssızlığım

Soluğumu kesen bir yok oluşta

Başım öne eğik.

Unuttu kendini yalnızlığım…

Kitaplarda anlatılan o çiçekleniş

O güzelim baharlar geldi aklıma…

Bahar çaldı kapımı

Tomurcuklarımdan kaçınamadım…

Karıştı dallarım baharlara

İstemeye istemeye…

Bütün hayat arkamda kalırken

Gözlerimi kapattım  yoksul çiçeklenişime

Nedensiz bir yalnızlık melodisinde

Çıplak dallarımdan boşaldı varoluş

Sessizlik kovaladı kanadı kırık kuşlarımı

O kuşlar ki umudum…

Yağmur korkularımı bastırırken

Can suyum çekildi köklerimden

Küstürdün çiçeklerimi…

Yoksun…

Bir ressamın tablosundan

Sana yankılandı kuru dallarım

Çiçekli dudaklarımı hatırlaman için…

Seni bulduktan sonra

Kaybetmem gerekiyormuş meğer…

Oysa Ben,

Ben sana hiç kavuşmadım ki…

Ayşegül TEZCAN