Aydoğdu

Ay, doğurganlığına küskün

Işığıyla kırıyor zincirin halkasını!

Gün utanmasın diye yüzsüzlüğünden

Başıbozuk

Başı-sonu bir esaret kilitliyor şahmeranına.

Bir küsüp

Bir öpüyor çekimlik saçlarını

Siyahında beyaz sicimden bir kilim dokuyor

Kırmızıya mor düğümlerden salıncak yapıp

Çiçek bozgunu bir yıldırım düşürüyor

Kahramanına.

Uyduruk hikâyelerden besleniyor gökyüzü

Bulut pamuk,

Yıldız ayna,

Güneş düş!

Ay, doğduğu günden bu yana

Böyle karanlık

Güçbelâ, dehlizlerden çıkmak için

Aynası yıldız

Örtüsü saman/yolu

Işığı gündüz.