Karakalem

I

Adına karakalem çektiğim yüzlerin gölgesinde

Muazzam bir esrara yenik düştüm

Issızlığımı renklere bağışlıyordum ki

Paletime bandığım parmaklarım yandı

Siyah beyaz tabloda eridi simam

Şimdi her şey olabildiğince kurşuni

Buğulu tuvalde tenim isyan grisi

Ahenklerden muafım…

II

Avuçlarından ne kadar masumiyet döksen de üstüme

Kaldırıp başımı bakmıyorum

Ne bir rüya, ne de hayale dalmayan gözlerim yeminli

Körüm, görmüyorum!

Öylesine uzağına savurdum ki benliğimi

Avaz avaz aynı maniyi anlatma elindeki kavala

Figanın yanaşmıyor işiten yanlarıma

Sağırım, duymuyorum!

Dilimin anahtarını denize saldım

Sözün bittiği yerde noktalarım

Ne çığlığı!

Fısıldamıyorum bile

Susuyorum!

III

Elimde değil;

Işıltılarım çalındı, cevherim parlamıyor

Zanaata amade bileklerim talan edildi

İntihara mehilli, hüner icra eden parmaklarım

Hürriyeti koparılan kuş, dilediği manzarada özgürce uçabilir miydi?

Vasıflarım engellere takıldı

Pek özümsediğim azmim yılgınlığımın önüne geçmedi

İşte benden geriye kalan bu,  emanet ruh misali bir tutam boşluk

Kasırgalar estiren öfkem uysallaşmıyor

Umudunun şahı gelse ne fayda, efsunlarım boğuldu bir kez

Artık feray değil kimliğim…

İade edin bağımsızlığımı