Öldü Yaşadı

Her şey bitti…

Evler sokaklar karanlığa gömüldü

Kalbi…karanlığa gömüldü

Bir kez daha yenilgiyle sonlandı

Son buldu mutluluk yine

Soğuk duvarlarla kapladı dört bir yanı

Acı çığlıklarla süsledi geceleri

Hıçkırıklarıyla boğdu denizin hırçınlığını

Ama son bulmadı dinmedi içindeki fırtına

Bir deprem sıcaklığı gibi kaynıyordu kalbi

Tüy kadar hafif kurşun kadar ağırdı şimdi

Yüreğinin kuytu uçurumlarına sığınıyor

Kalemlerin konuştuğu dünyasında imge arıyor

Başka biri olmak istiyordu

Burada değil orada olmak istiyordu

Yıldızlar kadar uzak olmak istiyordu her şeye

Lal bir masal gibi, sesiz ve kimsesizce

Şairlere özenirdi bazen

Hecelerle yakınırdı kendinden

Kelime cambazlığı yapar

Rolünü iyi oynardı

Herkesin içinde güler güler ve güler

Gizlice ağlar… Zaman geçer

Kimse bilmez yaralarını sığınaksızlığını

Umutsuzluk denizinde bir umut aradığını

Şimdilerde böyle işte hep mutsuz

Sorular üretiyor "neden yaşıyoruz?"

Herkes yaşı gereği olduğunu sanıyor

Ama o biliyor acizler hep kelimelere sığınıyor

Ağladı hıçkırarak bağırarak duvarlara

Ne denize söz geçirebildi ne fırtınaya

Sorularına cevap bulamadı

Özendiği şairlerden ilham alamadı

Yaşadı öldü ve yaşadı…