Kırk İkindi Yağmurlarında Sevdim

Bir, hayalin peşine düşüp hiç düşünmeden

Kapıldım rüzgârına bir muammanın

Çelik'ten duvarlar  örmüştüm yüreğime,

Bir gün, sen çıktın karanlık bir dehlizde karşıma

Gülümsedin

Ellerimde kan damlayan, karanfillerle beklerken…

Şimdi kırk ikindi yağmurları yağıyor,

Gönül bağımda , bir güneş açıyor

Deniz'den aldığı gözleri ile…

Ben!

Kurumuş bir çınar ağacının gövdesinde

Yaşamaya çalışan ,

Yağmur damlasını, aşk diye bekleyen filizdim

Hayata tutunmak için

Fırtınalar ekip , biçiyordum her gece…

Şehirlerden , şehirlere savrulurken

Sığınacak bir liman arıyordum

Tek kişilik kayıkta ,

Köpek öldüren şarabımı içerken…

Bir gün , yani o gün gelmeden

Ben!

Kurtuluşun haritasını çizeceğim bedenime

Ölüm beni kollarına sarmadan

Ey !

Toprak, Vatan  kokan sevdalım

At kulaçlarını, yılma gel bana doğru…

Kapıyorum gözlerimi

Bir savaş başlıyor, içimdeki fırtınalı denizde

Bırakıyorum ellerimi, ellerine

Sakinleşiyorum senin bedeninde

Huzura eriyorum, bana her dokunduğunda…

Bir defa , son defa, ne olur hiç bırakma

Bende aşkın şarabi tadına varsam

Neyzen gibi,

Hayyam gibi

Şems gibi

Geçmeden ömrümün baharı

Nerdesin?Denizim mavi gözlüm…..

M.Bezcigil