Yelkovan

takma sabanı zorlardı

kazma balyoz-küssük[2] elde,

eller nasırlı

nasırlı eller; taş çıkarır

mera açar, çarşak yığardı

yel[3] kovardı, yelkovanı[4]

yel kovardı, yelkovanı

babam, altı deri kaplı kalburla

            tohum şaçardı

üç evlek tohumlanırdı günaşırı

sürüp gitmeye ne kaldı

yarına sıra bir başka tarlanındı

kışın gelmesi yakındı

yel kovardı, yelkovanı

saban boyunduruk eşeğe

en üste de heybe;

mataralı, azıklı,

semerin arka kaşında

            öküzlerin saman torbası

opsalı[5] öğendire,

bir de saban çalısı

yel kovardı, yelkovanı

tunuk[6] renkli bir manzara,

            yağmur öncesi

susar; kaval, çan-gıldırka,

            ve çoban köpekleri

kuşlar en yakın kuytuya sığınır

yuvalarını unuturlardı

kuşların,

cırcır böceğinin

sesi duyulmazdı.

yel kovardı, yelkovanı

armut ağaçları gıcırdar

alafalaklar[7] uçardı

sürülmüş tarlalar

toprak rengi

çalının rengi gök,

            gökyüzü gri

aniden "rahmet" başlardı

yel kovardı, yelkovanı

çavgın[8] eşeği ala koyardı,

sulusepkende[9] koyunlar başlarını

birbirlerinin

altında saklarlardı.

yel kovardı, yelkovanı

çavgın eşeği yoldan koyardı,

öküzler adım atamazdı

heybede azık ve su matarası

sırtımda bir eski palto

başımda babamın örme kalpağı

şapkasını başına iyice geçirirdi o

yel kovardı, yelkonanı

yel kovardı, yelkovanı

gök gürler, şimşek çakardı

yel bir yerlerde unuturdu

yelkovanı

önce çiseler, sonra

            oluktan boşalırcasına

                        yağmur yağardı

her şey - her şey  sırılsıklam ıslanırdı

yel kovardı yelkovanı