Sen Sus Ey Ölüm

Dışıma içimi sundum çözüldü özüm
Şimdi senle sensiz bakar Yakup gözüm
Yanmış ama alevlenmemiş közüm
Benden bana bakışım ölümü hatırlatır

Çareyi çaresizlikte buldum, sustum
Sükutu bildim sessizliği gördüm
Daima varlığa yokluğu ördüm
Sen sus ey ölüm senle hissizlikte buluşurum

Suya düştü an damlada boğuldu zaman
Çöktü alemimde koca bir dam
Gönlüme düştü helal,nefsime düştü haram
Anladım makamı terk etmekmiş asıl makam

Ya candan geçmek lazım ya serden
Asla aslımı sundum asla vazgeçmeden
Son ve sonsuzluk aklımdan geçerken
Sen toprağıma karanfiller dik ben Rahmana giderken..