İkimizi Çoktan Unuttu Şehir

yersiz kaçışların isyanında tükürüyor gözlerim kaldırımlara

Atmaktan pıhtılaşmış nabzım
fosil bir ömrün yazgısında
elinde iğnesi
körpe bir kızın deli oyasıyım
güvercin göğüslü figürlerimi işliyor geceye
ve bilirim çok eşli bir yağmur başlar
alabildiğince ıslak gördüğüm tüm rüyalar
hangi bensiz şehirlerde ıslanıyorsun

sabahın şavkında belirir yüzüm kırgın çizgilerime
geceden kalma yalpalayan kör yanlarım
intihar büyütüyor meskun mahalime

gecenin kanadı kırık
acı içinde çırpınıyor sabaha
bir kelebek geliyor konuyor yüreğimin ucuna
koca bir nar ağacı kaplamış ayın şavkını
baktıkça siyaha dolanır gölgem
sinsi sinsi kanar kalbimin üzerinde

sus/malıyım
susacağız
susacağım tıpkı bana sustuğun gibi
söz de sevgili daha dün söz vermiştim sana
sözlerim boyumu aştı
azalıyorum dirhem dirhem
senden arda kalan yanımdan

şimdi;
hangi yokluğuna kursam darağacımı
hangi sensizliğimden assam kendimi.
hangi tanımadığım sokaklarda liğme liğme dağılsam
hangi basamaklarından bir adım geri çıksam da
yeniden doğmuş olsam gözlerine

gördüğüm bir serabın uykusunda
senin için uyuduğum bir uykunun kurtuluşunda
içime düşen kuyuların
faili meçhul sevdalara
namlusundan sıkıyorum kendimi
temize çekiliyorum yüreğinden
müzmin kedere

içim hep ceset kokuyor
kaç yaşanılmış sevda öldürdüm
menfeze yürekte
umut çıplaklığında
işte bitiyorum gözün aydın
senin için söylediğim çok son var aslında

sen dokunurken giden bir ömür daha oldu
ay tutulması suskunluğunda
burada sensizlik kokuyor
burada ölü bir çocuk doğuyor

.../bu şehir ikimizi çoktan unuttu
yenik düşen bir sevda doğuyor anlasana

yalnızlık abidesi / Eylül'ün sancısı Ekimde doğan acı