Çocukluktan Kalma

Nasıl beceriyorum bilinmez

Hep sivri bir köşe

Buluyorum başımı çarpmak için hayatın bir yerlerinde

Dondurma hala aynı kıvamda

Çikolatanın her rengi makpul

Elma ve erik ağaçları

Yırtmak için bekleşiyorlar

Kazak gömlek ne varsa üzerimde

Taze bahar çiçekleri

Yeşil otlar

Şırıldayan su

Özlüyor benliğimi

Uçurtmam

Aynı irtifada takılı

Hiç bırakılamadığı için elimden

Alışkın da sayılmaz gökyüzüne

Yağmur kokuyor mevsim

Toprağa basınca çıplak ayaklarımla

Bilmecelerimi unutuveriyorum yine

Tahta arabam

Şimarıklıklarımı taşıyor çok öteye

Geç kalıyorum

Sokak tenha

Evlerin ışıkları yakılmış çoktan

Kızar mı yine babam?

Annem merak eder mi acep?

Okuldan kaçsam

Defterlerimin arkasına

Kara kalem çizsem hayatımı öylece

Afferin alır mıyım öğretmenimden?

Daha dün diye başlayan

Ne kadar tanıdık şarkı varsa

Hepsini söylersem

Dönebilir miyim

Eski ve hayal

Şen ve mutlu

Yitik ve yarım kalmış çocukluğuma?

Bir telaş hayata dair

Aceleyle yaşamalar birikiyor avuçlarımda

Gam kasavet

Geniş omuzlu yalnızlık

Belkilerden boynuma ilişen

Beni bana sürgüleyen halkalarım

Örtmese rüyalarımı

Bütün kapıları açsa bezirgan başı

Kapı hakkı

Beni versem

Dönme dolaptan seyretsem arzı

Pili hiç bitmese oyuncaklarımın

Elimden alınmasa artık

Kırık dökük zamandan

Kendime ayırdıklarım...