İllet İ Güzide

büyüdüm  belki ben

içimdeki beni büyütemeden

hayallerimle sarmaş dolaş uyurken

beyaz düşler ülkesinde

ve büyüdüğümü bilmedim yıldızlı gecelerde

çocukça düşlerimde sevdim seni imkânsız gelmiştin oysa

ama ben imkânsızı sevdim hep

çocukluğumdan buyana

sense daha başında esen kavak yelleri

yaşamadığın hayatın ayak izleri

masum tebessümlerin ardındaki gizemi çözmeden

öylece kapılmıştım rüzgârına

kim bile bilirdi ki

maskelerin altındaki gerçekleri

buğulu bakışların ötesindeki karanlığı

beyaz düşlere giydireceğin kefeni

ve hayallere kazdığın mezarları

kim bilebildi ki

şimdi çaresizliği avuçlarımda sıkıp düğüm düğüm çözmek istiyorum

boğazıma takılan sevdanı

ellerinin soğukluğu üşütüyor yarınlarımı

ses / sizliğim gözlerimden akıyor

hayallerim göç ediyor artık buz kesen mevsimlerimden

yoksun

yokluğun mu yok eden beni

çaresizliğim mi

sus kalışı mı yoksa umutlarımın

kapanan perdeler ve sessiz alkışlar kalıyor geride

gözyaşlarına boğulan seyirciler

ve kuliste rolünü soyunan

senaryosuz bir oyunun başrolü

ben

yoksun

ve yok oluşu sevdamın

siyah gecelerin beyaz rüyası

uykuyu haram sayan gözlerim

çıkmazlar içinde ben

ve yolun sonunda yine sen…

korkuyorum

benliğimi kaybedip senliğimde yok olmaktan

yak hadi ne kaldıysa geride

ve savur küllerini evrene

küllerinden hayat bulur belki bir gün

sevda denilen bu illet-i güzide………………….!!!!!!!!!!!!!!!