Yağmur Gibi Sırılsıklam

Bırak kendini usulca
Buluttan döşeğin üstüne
Yumuşacık olsun kanatların
İyilik meleği ümidiyle

Bir dost mu istersin
Yağmur gibi sırılsıklam
Olabilirsen toprakla
Bil ki kaynaşmasıdır
Dostluk yağmurun toprakla

Gören gözündür ardında
Tutan elindir yüreğinde
Konuşan dilindir kalbinde
Esen duygularındır rüzgarda
Hissedebilirsen yaşamında

Menfaat hep kış oldu
Kırk yıllık mevsim şeridinde
Dostluğun yüzü aysbergdi
Hep üşüdüm ve dondum
İnsanlardan soğudum
Kış olan dostlukları görünce

Sevmek ne zormuş meğer
Bir bulutun masumluğunda
Yağmur gibi sırılsıklam
Sadece toprak olduğum için
Kurumuş dudaklarıma nem olacak
Bir dostluk şartsız ve menfaatsiz.