Ayrılık Baş Ucumda

Tam hazan bitti bitiyor derken,

Yine yüreğim sarı yapraklar arasında,

Savrulup sürükleniyor,

Zemheriyle bahar yarısında kalıyorum.

Ne kadar uğraşsamda olmuyor işte

Ayrılık hep yanı başımda nöbet tutuyor

Yokluğun;

Sonu yazılmamış bir başucu kitabı gibi,

Sayfalar içinde seni arıyor,

Okudukça,

Mutlu sonu sabırsızlıkla bekliyorum.

Her gece

Kelimler arasında seninle buluşuyor ve

İsimsiz romanımsın diyorum

Anlıyorum ki

Ben seni yirmi dokuz harfle seviyorum.

 Bir umut…

Ya sonrası?

Yarasa gibi asıyorum kendimi geceye.

Baş aşağı olmuş duygularımla,

Odaklanıyorum tek noktaya.

Yasaklıyorum günün ilk ışıklarını.

Karanlıkla sözlenmişiz,

Ben ona yar, o bana yaren

Toplayıp gidiyoruz

Dökülen ne varsa aşktan yana,

Bırakmadan arkamızda  bir kırıntı.

Bahar müjdecileri çoktan unutmuş buraları.

Bundandır yüreğimdeki hazanlar bitmez,

Bundandır dallarımda hiç kar eksilmez.

Bana ne güllerle papatyalar,

Kelebeklerle göçmen kuşlardan

Bir yaprak daha çevirirken ömür sayfasından,

Anladım ki kaçış yok

Ayrılık denilen bu aşk acısından…

Gamze YAĞMUR.