Vurduk

Vurduk

vurduk genç ellerimizle

daha on sekizinde bütün

eflatun renkli aşk damarlarımızı

buzlu zirvelerde alaza vurduk

dokunulmamış ebrular gibi hayallerimizi

vurulduk

aç

susuz

malul kaldık

yanık çizgilerle yıprandık

kalmadı

ne sevgili

ne ana

ne baba

ne acı

ne çocuk kalbinin o titrek çırpıntısı

zamanımız yoktu

egilip iki damla göz yaşı bile dökmedik

her saat başı yanı başımızda düşen

o genç insanların geniş alınlarına

vurduk,

dört nala giden atlılar gibi

vurduk geçtik yanlarından

o çıplak göğüslerini, rüzgara bırakarak...

bana

kırmızı bir mendil ver

ver ki:

kan ağladığımı kimse bilmesin...

Kadriye YAPICI

07.18.2010