Umut

Geceden kalan; kül

Kendi rüzgârında savrulan

Seher ve bülbül; ben ve kül

Ateşten beter yanıp kavrulan

Yanakları kızarmış bir baharla geliyorum

Davetine icaben…

Küsüyor karanlıklar

Eşiğinde sabahın

Sarmaşık misali içime dolananlar

Sabahlar, yalnızlıklar ve sönmüş mumlar

Ben sabaha gülüyorum

Sabah gülü görmüyor…

Serçeler selamlıyor bu yenik şehri

Bir zafer havasıdır esiyor

Gözlerim seni arıyor

Duruyor zaman göğsünde mavinin

Serçeler kazanıyor, ben kaybediyorum…

Sıcak ekmek kokusu neşrediyor sokaklar

Elimizde bitiyor söylenmemiş dualar

Güneş; sabah namazının karanlık yüzü

Birazdan bir sala yükseliyor

Sabah ezanının yabancı gündüzü

Ölüm beni çağırıyor, ben ölümü…

MEVLÜT KARA

5 Haziran 2011/Nizip