Kendine Aykırı Şiir

Halim ortada kendinden kalabalık mekân

Bağrıma  esen rüzgara  dilenci ruhum

Kendimi koydum kendimin yerine

Kimim ben

Yoluma çıkan gözlerine  emanet etmiştim ruhumu

Aceleye geldi emaneti bırakmam

Karanlıkmış ilerisi

Ben umutla yarınlar  doğurdum şiirlerimde

Hep kürtaja  maruz kaldı kelimelerim

Yeniden aşeriyorum yarına  dair

Hırsızlık yaptım imgelerimden

Gökkuşağının renklerini çaldım

Aynalara ikram ettim hepsini

Beni  yansıtanlar  karardı nedense

Sonra...Adımı  kör  kurşuna  yazdım

Sürdüm namlu ağzına

Hedefte ben...

Ağzım açık kaldı

Dokundum kabzasına silahın

düşündüm

Bir sıkımlık canmış  hayat...

Ama basamadım tetiğe 

Emanete hıyanet etmeyeyim diye…

adem efiloğlu / ahir-i kalem