Adam Ve Kadın

Adam

Yüz yıllık suskunluğu sırtlandı

Silkindi önce

Elleri ayakları tutmadı

Döküldü yere

Sustu…

Kadın

Öyle bir andı

Bütün yıldızlar  serenat  yapıyordu gözlerine

Tutkuları biat ediyordu çobanına

"Asla" demişti

"Asla bırakma"

Adam

Hücrelerinde  doğdu yeniden

Münzevi istekler tükendi bedeninde

Yeminleri tükettiler

Tutkudan yeknesak düşüncelerine

Tutuldu adam tutuklu kaldığı gözlerine

Kadın

Yitik geçmişine  hayıflanıyordu

Ya ölmüştü ya ölmeye diriliyordu

Sonsuzluk gibi  baktı

Sonsuz diye bir şey yoktu

Susadı

Suladı gözyaşıyla  anı

Adam

Adadı benliği

Benliğim sen dedi

Sendeki  ben

Bendeki senden

Her şeye kilitledi kendini

Kadın

Kapadı kapılarını

Vurdu anahtarını

İçinde  tutukladı

İntiharlarını…

adem  efiloğlu/ahir-i kalem